Mineraalwater
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Mineraalwater is water dat mineralen bevat die de smaak veranderen of het water een therapeutische waarde geven. Zouten, zwavelverbindingen en gassen zijn voorbeelden van stoffen die in het water zijn opgelost.
Traditionele mineraalwaters zouden gebruikt of geconsumeerd worden bij hun bron. Bij deze bronnen ontstonden vaak kuuroorden, waar echter meer in het water gebaad werd dan dat het water geconsumeerd werd.
Tegenwoordig is het normaler dat mineraalwater gebotteld en verkocht wordt. Het reizen naar een bron om rechtstreekse toegang tot het water te verkrijgen, komt nog weinig voor en is vaak onmogelijk door het afbakenen van de betreffende bron voor commerciële ontginning. Er zijn op dit moment meer dan 2800 merken van mineraalwater wereldwijd beschikbaar [bron?].
Inhoud |
[bewerk] Mineraalwater versus bronwater
De Europese Unie maakt een technisch onderscheid tussen "natuurlijk mineraalwater" en bronwater [1] [2]. Natuurlijk mineraalwater is bacteriologisch gezond water dat gewonnen wordt uit een bron. Natuurlijk mineraalwater onderscheidt zich duidelijk van gewoon drinkwater door de natuurlijke samenstelling en de natuurlijke zuiverheid, waarbij deze kenmerken intact gebleven zijn dankzij de onderaardse oorsprong van dit water dat van ieder gevaar voor verontreiniging gevrijwaard is gebleven. De term bronwater is voorbehouden aan voor menselijke consumptie bestemd water dat in zijn natuurlijke staat is gebotteld.
De voornaamste verschillen tussen natuurlijk mineraalwater en bronwater zijn:
- De geologische en hydrologische kenmerken van de bron, de chemische, fysiche en microbiologische samenstelling en de klinische en farmacologische eigenschappen van natuurlijk mineraalwater moeten gekarateriseerd worden; Voor bronwater hoeft dat onderzoek niet te worden uitgevoerd.
- De samenstelling, de temperatuur en andere essentiële kenmerken van natuurlijk mineraalwater moeten constant blijven binnen natuurlijke schommelingen en niet door het debiet van de bron beïnvloed worden; bronwater stelt daar geen eisen aan.
- Natuurlijk mineraalwater dient bij de bron te worden gebotteld, bronwater mag ook elders worden gebotteld.
Mineraalwater, dat door een van de EU landen is erkend, mag overal in de EU worden verkocht. Bronwater mag in andere EU landen dan het land van erkenning worden tegengehouden totdat het is gekeurd en in orde bevonden.
[bewerk] Natuurlijke gashoudende mineraalwaters
Natuurlijke gashoudende mineraalwaters ontwikkelen aan de oorsprong of na bottelen, spontaan en duidelijk zichtbaar, koolzuurgas onder normale temperatuur en druk. Gashoudende mineraalwaters worden ingedeeld in drie categorieën met de volgende gereserveerde benamingen volgens EU richtlijn 80/777/EEG:
- Natuurlijk gashoudend mineraalwater: water waarvan het gehalte aan koolzuurgas afkomstig van de bron , na eventueel decanteren en botteling, even groot is als bij het ontspringen, eventueel rekening houdend met het opnieuw inbrengen van een hoeveelheid van hetzelfde watervlak of dezelfde onderaardse laag afkomstig gas, equivalent met het gas dat tijdens die bewerking is vrijgekomen en onder voorbehoud van de gebruikelijke technische toleranties.
- Met brongas versterkt natuurlijk mineraalwater: water waarvan het gehalte aan van hetzelfde watervlak of dezelfde onderaardse laag afkomstig koolzuurgas, na eventueel decanteren en botteling, hoger ligt dan bij het ontspringen is waargenomen.
- Natuurlijk mineraalwater met toegevoegd koolzuurgas: water waaraan koolzuurgas is toegevoegd dat een andere oorsprong heeft dan het watervlak of de onderaardse laag waarvan het afkomstig is.
[bewerk] Soorten
Mineraalwater kan worden opgedeeld in verschillende categorieën volgens de chemische eigenschappen:
- Zwak mineraalhoudend: ten hoogste 500 mg/l minerale zouten, berekend als vast residu.
- Zeer zwak mineraalhoudend: ten hoogste 50 mg/l minerale zouten, berekend als vast residu.
- Rijk aan minerale zouten: meer dan 1 500 mg/l minerale zouten, berekend als vast residu.
- Bicarbonaathoudend: meer dan 600 mg/l bicarbonaat.
- Sulfaathoudend: meer dan 200 mg/l sulfaten.
- Chloridehoudend: meer dan 200 mg/l chloride.
- Calciumhoudend: meer dan 150 mg/l calcium.
- Magnesiumhoudend: meer dan 50 mg/l magnesium.
- Fluorhoudend: meer dan 1 mg/l fluor.
- IJzerhoudend: meer dan 1 mg/l tweewaardig ijzer.
- vb.: Vittel, Passy, Saint Nectaire, Forges...
- Zwak verzuurd: meer dan 250 mg/l vrij koolzuurgas.
- Natriumhoudend: meer dan 200 mg/l natrium.
- Geschikt voor zoutarm dieet: het gehalte aan natrium bedraagt minder dan 20 mg/l.
[bewerk] Consumptie
De gemiddelde Nederlander drinkt anno 2006 21 liter mineraalwater per jaar. Dit is ruim een kwart meer dan in 2000.[3]
Het meest bekende mineraalwater is Spa, uit België. Dit is in diverse soorten verkrijgbaar. Bekende mineraalwaters uit Nederland zijn Bar-le-Duc en Sourcy. Deze waters komen niet uit een natuurlijke bron, maar worden beide omhooggepompt uit een ondergronds waterlaag onder de Utrechtse Heuvelrug. Bekende Franse merken zijn Vittel, Perrier en Evian (Kylle).
[bewerk] Externe links
- website natuurlijk mineraalwater van de Europese Commissie (in het Engels); bevat o.a. een lijst van Europees erkende merken natuurlijke mineraalwater.
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
