Gebruiker:Caribiana/Kladblok/Julio Perrenal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Julio Perrenal is de schrijverspseudoniem van het trio: Pierre Lauffer, René de Rooy en Jules de Palm. De naam 'Julio Perrenal' is gebaseerd op de voornamen van het trio; Julio = Jules, Per = Pierre en Renal = René.[1] Zij worden beschouwd als de dichters van het Papiamentse lied.

Papiaments[bewerken | brontekst bewerken]

De leden van het trio hadden een grote liefde voor het Papiaments en waren het met elkaar eens dat deze taal een "onvervreemdbaar cultuurbezit" was. Aan het begin van de veertiger jaren van de 20ste eeuw was Spaans de cultuurtaal op Curacao; in deze taal werd geschreven en gezongen.[2] Het gebruik van het Papiaments op school was zelfs verboden. Teneinde de waardering voor de moedertaal van de Antillianen te stimuleren verenigden zij zich en begonnnen Papiamentse liedjes/schlagers te componeren.[3] Cancionera Papiamentu I is de eerste Papiamentstalige zangbundel van 10 liedjes die op 7 juli 1943 verscheen.[4] Op 7 juli 1943 zongen de leden van het driemanschap zelf de liedjes voor radio Curom met begeleiding van een gitarist. Die uitvoering is toen geen succes geworden en de liedjes raakten in de vergetelheid totdat ze werden herontdekt in de jaren ’70 en op notenschrift vastgelegd door de – inmiddels ook overleden – Curaçaose musicus (bassist, gitarist) Julian Coco.[5] Een van de eerste liedjes die door het driemanschap werd gemaakt was de ‘Merengue Merikano’ op een ritme dat het midden houdt tussen een Venezolaanse merengue en een Antilliaanse tumba. Dit liedje is bekend geworden onder de naam ‘Shon Ca’ (= juffrouw Carmencita).[5]

Julian Coco heeft zeven van de tien melodieën — drie konden niet meer worden gereproduceerd — op muziek gezet: tumba, merengue, rumba, wals.[6]

Werken[bewerken | brontekst bewerken]

  • Cancionera Papiamentu I: melodia i palabra pa Julio Perrenal (liederenbundel, 1943)
  • Cancionera Papiamentu II

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

[[Categorie:Curaçaos schrijver|Lauffer]] [[Categorie:Curaçaos dichter|Lauffer]]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]


Het ABC bekertoernooi is de opvolger van de Kopa Antiano, georganiseerd door de NAVUdie na de ontmanteling van de Nederlandse Antillen in 2010 werd gestaakt. Na de afscheiding van Aruba uit de Nederlandse Antillen in 1986 nam zij ook niet langer deel aan de Kopa Antiano. Op initiatief van AVB werd in 1992 een Copa ABC georganiseerd. Ook in 1992 en 1993 vond er onder de naam "ABC Cup" een toernooi plaats tussen de kampioenen van Aruba, Bonaire en Curaçao, aangevuld met de subkampioen van het organiserend eiland. De eerste editie werd vanaf 16 november op Aruba gespeeld.[1] “Sint Thomas College” (RKVFC Sithoc) versloeg in de finale SV Racing Club Aruba met 2 – 1.[2] Op initiatief van AVB - in 1993 finale RCA-Riverplate te Oranjestad[3]

Deelnemers aan de ABC Beker zijn de kampioenen van de Arubaanse Division di Honor, Bonaire en de Curaçaose Promé Divishon, aangevuld met de subkampioen van het organiserend eiland. De eerste editie werd in 1992 gespeeld op Aruba, gevolgd door een tweede editie in 1993. “Sint Thomas College” (SITHOC) versloeg in de finale “Racing Club Aruba” met 2 – 1.Ruperto “Upe” Dorothea van SITHOC werd uitgeroepen tot meest waardevolle speler van het toernooi.[4] Op initiatief van AVB - in 1993 finale RCA-Riverplate te Oranjestad[5]

Seinpaal competed with Real Rincon in the 2018 and 2019 Kopa ABC. The new tournament pitted the league champions and runners-up of Aruba, Bonaire, and Curaçao against each other. Seinpaal scored in the tournament final victory over CRKSV Jong Holland to win the title. In 2019 he scored against SV Deportivo Nacional before Rincon was ultimately defeated by S.V. Vesta in the semi-final.[6]

In 2018, the Copa Antiano tournament was revived as Kopa ABC, a knock-out competition between the champions and runners-up of Aruba, Bonaire and Curaçao. Despues di e status aparte di Aruba na 1986 e kampionato tabata konsisti di Liga Kòrsou i Liga Bonaire. Cu e disolucion di Antia Hulandes na fin di 2010 e torneo a wordu discontinuá. Na 2018 a introduci Copa ABC o Kopa ABC pa rebiba e kampionato entre e liganan di Aruba, Boneiru i Kòrsou.

Het ABC bekertoernooi is de opvolger van de Kopa Antiano, die na de ontmanteling van de Nederlandse Antillen werd gestaakt. Aruba nam al vanaf 1985 niet meer deel aan Kopa Antiano. In 1992 werd op initiatief van de Arubaanse Voetbalbond een toernooi georganiseerd onder de naam "Copa ABC. Deelnemers waren de kampioenen van Aruba, Bonaire en Curaçao, aangevuld met de subkampioen van het organiserend eiland. In de finale van de eerste editie werd SV Racing Club Aruba door RKVFC Sithoc met 2–1 verslagen.[7][8] In 1993 werd Riverplate kampioen in de finale RCA-Riverplate te Oranjestad[9]

Aan de nieuwe versie van het ABC bekertoernooi nemen deel de landskampioenen en subkampioenen van Aruba (Division di Honor) en Curaçao (Promé Divishon) en de winnaar en finalist van de ligabeker van Bonaire.


De documentairefilm Yu di Korsou (Landskind) over het leven van Martinus Arion, gemaakt door Cindy Kerseborn, ging in 2014 in premiere tijdens de Curacao International Film Festival Rotterdam.[10]


Maarten Ellis (1941-2015)[bewerken | brontekst bewerken]

Maarten Ellis was de tweede zoon kind van drie uit het gezin van J.J.A. Ellis en Magda Penn. Zijn vader was procureur-generaal bij het hof van justitie van de Nederlandse Antillen. Na het gymnasium in Heemstede te hebben doorlopen ging hij op 17-jarige leeftijd rechten studeren in Leiden.[11]

Is dit Maarten Ellis=J.W. Ellis??? In 1961 geinstalleerd als rechter in het arrondissementrechtbank van Rotterdam[12] Daarvoor was hij op Curacao werkzaam als plv. lid van het hof van justitie en secretaris van de eilandgebied Curacao.


Juan Guaido[bewerken | brontekst bewerken]

Bij de stemming over het voorzitterschap van het parlement op 5 januari 2020 werd Guaido en andere leden van de oppositie de toegang tot het parlementsgebouw door ME'ers verhinderd. Binnen werd Luis Parra, een onafhankelijk parlementarier tot voorzitter gekozen met steun van de regeringspartijen?. Later hield de oppositie, die de meerderheid heeft in het parlement, een nieuwe stemming buiten, waarbij Guaido tot voorzitter werd herkozen.[13]

Koninkrijksdag Ter viering en herdenking van de betekenis van het Statuut werd 15 december uitgeroepen tot nationale feestdag en vrije dag op de Nederlandse Antillen en Suriname??.bron? Aanvankelijk werd in Nederland op deze dag gevlagd.[14]


Julio Perrenal is de schrijverspseudoniem van de trio: Pierre Lauffer, René de Rooy en Jules de Palm. Zij worden beschouwd als de dichters van het Papiamentse lied. De nogal Spaansklinkende Julio Perrenal is gebaseerd op de voornaam van de trio; Julio = Jules, Per = Pierre en Renal = René.[15]

Aangezien alle drie een grote liefde voor het Papiaments koesterden en zij het met elkaar eens waren dat deze taal een "onvervreemdbaar cultuurbezit" was, vormden zij een trio en wilden zodoende een opleving teweeg brengen in de povere en allerbelabberdste positie van de eigen taal. Zij waren in het volle besef dat er in dit opzicht een leemte in het culturele leven van Curacao was. Zij begonnen Papiamentse liedjes/schlagers te componeren. Cancionera Papiamentu I werd de eerste Papiamentstalige zangbundel.

Werken[bewerken | brontekst bewerken]

  • Cancionera Papiamentu I: melodia i palabra pa Julio Perrenal (liederenbundel, 1943)
  • Cancionera Papiamentu II

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

[[Categorie:Curaçaos schrijver|Lauffer]] [[Categorie:Curaçaos dichter|Lauffer]]

  • Carmen Molina (1942, novelle, onder het pseudoniem José Antonio Martis)
  • Cancionero Papiamento: melodia i palabra pa Julio Perrenal (1943, liederenbundel, Julio Perrenal is het pseudoniem van Jules de Palm, Pierre Lauffer en René de Rooy)

Carla Adolphine van Leeuwen (Caracas, 15 augustus 1955 – Willemstad, 28 augustus 1980 was een Curaçaos dichter. In de Nederlandstalige poëzie uit Curaçao neemt zij, naast de dichters Oda Blinder en Aletta Beaujon, een unieke plaats in.[1]

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Carla van Leeuwen was de dochter van Dorothy Debrot en de Curaçaose schrijver en dichter Boeli van Leeuwen. Zij had een broer en twee jongere zussen. In 1959, op vierjarige leeftijd, verhuist zij naar Curaçao. Zij bezocht de dr. A. Schweitzerschool en daarna Peter Stuyvesant College. Hierna vertrekt zij naar Nederland om Spaans te studeren, echter haar verblijf was van korte duur. Terug op Curaçao vervolgt ze haar studie aan de Pedagogische Academie.[2] Hier begon zij te dichten en zoals de meeste dichters dat toen deden begon zij haar werken te publiceren in tijdschriften, waaronder in Cristof. Op 24-jarige leeftijd debuteert Van Leeuwen met het bundel Because. Dit bevatte vijftien gedichten, zeven in het Nederlands en acht in het Engels. Volgens Enrique Muller vertegenwoordigde de bundel, zonder zelfs maar de woorden politiek, armoede, haat, strijd of exploitatie te gebruiken, een impliciete kritiek op de samenleving. Een ander thema dat veel in haar poëzie wordt behandeld, is de positie van de leeftijd die tussen kind en volwassene ligt. Een positie die niet gemakkelijk was voor Van Leeuwen zelf, die liefde belangrijk vond om nare gevoelens te bestrijden.

In 1980, nog amper 25 jaar oud, brengt zij haar leven tot een tragisch einde door van de [[Koningin Julianabrug (Curaçao)]|Koningin Julianabrug]] te springen.[3] De beperkte omvang van haar oeuvre hangt samen met haar korte leven. In 2019 werden verschillende ongepubliceerde werken ontdekt, onder andere een bundel getiteld Interval en enkele losse gedichten. Deze werken werden samengevoegd met haar eerste bundel, in totaal 44 gedichten, en in 2021 uitgegeven onder de titel Because en andere gedichten.[4]

Werken[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1979 - Because, Sticusa
  • 2021 - Because en andere gedichten, Uitgeverij In de Knipscheer


Na de middelbare school heeft ze een korte periode Spaans gestudeerd in Nederland maar dat land beviel haar niet. Terug op Curaçao begon ze met het schrijven van gedichten. Veel werk heeft ze niet nagelaten. Dat kan ook niet, want ze was pas vijfentwintig toen zij haar leven beëindigde. Zoals veel dichters begon zij in een tijdschrift. De gedichten werden kort daarna opgenomen in de bundel Because in 1979. Daarin stonden vijftien gedichten, zeven in het Nederlands, acht in het Engels.

In 1979 huwde zij met Cor de Boer.

De bundel van Carla van Leeuwen valt in de kategorie dichtwerken die impliciete kritiek op de samenleving vertegenwoordigen. Zonder ook maar ooit woorden als 'politiek', 'armoede', 'haat', 'strijd' en 'uitbuiting' e.d. te laten vallen wordt "onverbiddelijk afgerekend met de maatschappij

waarin liefde - het enige wat belangrijk is - onmogelijk is of onmogelijk gemaakt wordt.

Vier jaar woonde Carla van Leeuwen in Venezuela, daarna verhuisde ze naar Curaçao. Daar bezocht ze de lagere en de middelbare school. Ze kwam dus al jong met diverse talen in aanraking. Geen wonder dat ze iets met taal ging doen. Te meer, omdat ook in haar familie schrijvers aanwezig waren. Na de middelbare school heeft ze een korte periode Spaans gestudeerd in Nederland maar dat land beviel haar niet. Terug op Curaçao begon ze met het schrijven van gedichten. Veel werk heeft ze niet nagelaten. Dat kan ook niet, want ze was pas vijfentwintig toen zij haar leven beëindigde. Zoals veel dichters begon zij in een tijdschrift. De gedichten werden kort daarna opgenomen in de bundel Because in 1979. Daarin stonden vijftien gedichten, zeven in het Nederlands, acht in het Engels. Ze bundelde echter niet alle gedichten die ze had. In haar nalatenschap werd nog een verzameling met de titel Interval gevonden en een aantal losse gedichten. Al die gedichten werden opgenomen in Because en andere gedichten, dat verscheen in 2021.[1]

Een prima titel want in veel van de gedichten gaat het om een tussenpositie. En dan vooral die tussen het kind zijn en de volwassenheid. Die tussenpositie moet voor de dichter niet gemakkelijk zijn geweest. Maar de liefde kan helpen om die gevoelens van ongemak te bestrijden. Na aña 2019 a saka un di dos edishon di e kolekshon.

  1. (nl) Groot, Klaas de, Drie Antilliaans-Curacaose dichteressen. literatuurgeschiedenis.org (14 november 2023). Geraadpleegd op 16 november 2023.